10
Abr 09

Klompen/ Socos: tamancos, chinelas de pau, tb. acto de toque fisico, agressivo, da /tua, minha/ mao na / minha, tua/ face

 

Klompen

 

Gostava de te dizer como são os meus passos que me afastam de ti.

Como não vivo para ti, nem escrevo para ti.

 

Como não penso no meu amor, nem te amo em pensamento.

 

Como não te vejo nos lugares onde nunca estivemos juntos.

 

Como tu não me pisas quando me obrigas a seguir os teus passos,

ou como não me calcas quando descalças os pés às leonores

que bebem da tua fonte.

 

Como caminho firme e confiante pelos prados holandeses, entre as vacas e a lama,

e me afasto cada vez mais de ti.

 

Como os meus passos se afastam dos teus passos, correndo para longe, longe,

esperando que o mundo seja realmente redondo, e não plano,

e possa, um dia, chegar às tuas costas, tapar os teus olhos e dizer-te

mijn thuisland is niet meer mijn taal.

 

 

Socos

 

Ik wilde je zeggen hoe mijn stappen zijn die mij van je verwijderen.

 

Hoe ik niet leef voor jou, niet eens schrijf voor jou.

 

Hoe ik niet denk aan mijn liefde en je evenmin bemin in gedachten.

 

Hoe ik je niet zie op de plaatsen waar we nooit samen waren.

 

Hoe je me niet vertrapt wanneer je me dwingt je stappen te volgen,

of hoe je me niet plet wanneer je de schoenen uittrekt

van de leonoors die drinken uit jouw bron.

 

Hoe ik ferm en vol vertrouwen door de Nederlandse weiden loop,

tussen koeien en modder, en me steeds verder van je verwijder.

 

Hoe mijn stappen zich verwijderen van jouw stappen, rennend naar de verre verten,in de hoop dat de wereld werkelijk rond is, en niet plat,

en dat ik op een dag achter je sta, mijn handen op je ogen leg en zeg

a minha pátria já não é a minha língua.

 

 

Joana Serrado

in Emparedada/ Uit de Muur, Uitgeverij de Passage, 2009, p. 32, 33

 

 

 

Se gostou deste post, considere subscrever o nosso feed completo.

Ou entao subscreva a Casa dos Poetas por Email!

postado pelo Casa dos Poetas às 13:24
Poesia e Alguns dos Poetas da Casa: ,

2 recitais:
os meus parabéns à minha amiga joana serrado por este poema. a tua pátria será sempre a tua língua. um abraço.
Alice Campos a 10 de Abril de 2009 às 17:21

Olá aos dois...Que bom encontrar-me convosco.
Joana Serrado a 12 de Abril de 2009 às 19:37

PARCEIROS
pesquisar neste blog
 
Membros no activo
Ana Luísa Silva / Joana Simões / Ana Coreto / José Eduardo Antunes / Tiago Nené
arquivos
links
blogs SAPO